La Delfino - Praktijk voor kleine èn grote mensen
 
Mijn bijzondere verhaal over mijn bijzonder kind !
 
 
Het begon allemaal toen Jay nog heel klein was. Hij was zo anders dan andere kinderen, maar goed, je bent verliefd op je eigen kind en vind dan eigenlijk ook alles prima.
Jay sliep echt heel slecht, sowieso nooit overdag en hij zeker tot zijn 3 ’s nachts nog gekomen om iets te drinken. Ook at/dronk Jay zijn melkproducten altijd erg goed, maar daar hield het dan ook bij op. Toen Jay 2,5 was kreeg hij een zusje en dan ga en kan je gaan vergelijken. Zodoende ga je dan eigenlijk ook wel zien dat hij anders is dan anderen.
 
Echter dan komt de “lastige” periode dat Jay naar school moet en dus niet iedereen weet hoe met hem om te gaan en dan komen de nodige problemen tussen hem en andere kinderen. Hij wil namelijk altijd voorbereid zijn op alles (en dat kan niet altijd) en hij wil ook structuur.
Dat gaat dan op school wel redelijk als het de school of juffrouw betreft, maar de kinderen zijn nog zo klein dat dat niet altijd gaat. Dus als er opgeruimd moest worden dan wilde hij dat het wel allemaal op kleur, grootte, soort of wat dan ook ging, maar dat “snapte” niet elk kind en dan wordt Jay heel boos. En nog bozer als men hem niet begrijpt.
 
Wel kon hij enorm goed alleen spelen, dat spelen bestond dan voornamelijk uit puzzelen, auto’s of blokken op volgorde zetten. Met magneetletters woorden maken en nadien werd het schaken. Dus eigenlijk allemaal denkspelletjes Al die zaken bij elkaar maakte hem toch zeer bijzonder.
En ik wilde gewoon eigenlijk uitgezocht hebben wat hij had om daar op de juiste manier op in te springen en geen dingen over het oog te zien.
Ik merk namelijk dat er vaak te snel genoegen wordt genomen met situaties, terwijl ik denk dat je ook wel eens iets dieper moet zoeken. Ieder mens is een individu en niet ieder autistisch kind of adhd-kind is hetzelfde, ze hebben toch allemaal een aparte behandeling/begeleiding nodig. En als ouder kan je dat het beste inschatten.
 
 
Ondanks dat mijn omgeving zei dat het allemaal niet zo erg was als ik “zag” ben ik toch via de huisarts bij het BAVO terecht gekomen. Daar vertelde men mij dat hij angststoornissen had? Tja, wat moest ik daarmee?
Ik vroeg of het geen PDD-NOS was, daar dacht ik namelijk aan. Toen vertelde men mij dat dat ook best zou kunnen, maar dan moesten ze nog verdere onderzoeken doen, ik kon wel ouderbegeleiding krijgen om te leren met bepaalde situaties om te gaan.
Ik ben daar een paar keer naar toe gegaan, maar als je dag en nacht samen bent wordt het op een gegeven moment een aangeboren gave hoe je met elkaar omgaat.
 
Eigenlijk schoot ik daar niet veel mee op, wel iets eigenlijk, maar door eigen ervaring en zoekwerk redde ik het redelijk zelf. Op een gegeven moment ging mijn “lichtje” even uit en kwam ik erachter dat het allemaal enorm veel vergde van mij. Dit is geen klaagzang, absoluut niet, maar ik ging maar door en door en mijn lichaam gaf dus aan “even rust”. Hierdoor ben ik in contact gekomen met een psychotherapeut die mij wat handvaten kon geven om pas op de plaats te nemen en zij zou Jay toch nog eens compleet en goed onderzoeken.
 
Tja, je raadt het al… er kwam PDD-NOS uit en een begaafd IQ. Hierdoor kreeg Jay daar wat handvaten om te leren omgaan met bepaalde situaties, dit kreeg hij van een orthopedagoog.
Na dit ongeveer 1,5 jaar gedaan te hebben zijn wij “ontslagen” en zouden we eventueel zelf verder kunnen, mocht de nood weer aan de man zijn dan moesten we weer contact opnemen. Na enige tijd had Jay een terugval (heeft hij sowieso ongeveer 2 x per jaar) en toen was hij heel opstandig. Men raadde mijn Dipiperon aan. Echt een minimale hoeveelheid, maar het middel was nog erger dan de kwaal. Nu ben ik sowieso al niet echt een voorstander van dit soort medicatie, maar wat moet dat moet, zo helder ben ik dan ook nog wel. Maar als ik het voor een kind vermijden kan, dan heel graag.
 
Ongeveer rond diezelfde tijd stond er in de Schakel een advertentie van La Delfino. Cora Broere zou een uitleg geven van de manier van werken met kinderen en over haar totaalproduct. Ik dacht dus; “laat ik maar gaan, kan geen kwaad, alle info is welkom”.
 
Ik ben toen heel nieuwsgierig geworden en ben de oudercursus gaan volgen. Ik zag toen inderdaad in wat ik altijd al vermoedde, er valt nog zoveel te behalen als je alles eens goed overziet en over nadenkt. Ik heb namelijk zovaak gedacht dat er gewoon iets was wat er mis was, een bepaalde manier van slapen, of denken, of eten… enzovoort.
Ik had altijd het idee dat er iets “simpels” gedaan kon worden om het leven van Jay wat luchtiger te maken.
 
Ik heb eerst een persoonsgebonden budget aangevraagd en gelukkig ook gekregen, hiermee krijg je geld van het Zorgkantoor waarmee je geld of hulp in natura aan kan schaffen. En dat scheelt toch allemaal weer.
Daarna is Jay naar Cora gegaan, eerst elke week, daarna om de paar weken en de frequentie werd steeds minder. Momenteel gaat hij zelfs nog maar om de 2 maanden. Cora behandeld hem door met hem te praten, Jay moet dan bijvoorbeeld tekeningen maken waar ze veel uit kan halen en hij mag even lekker op een behandeltafel liggen en dan geeft Cora hem cranio sacraal therapie (een manuele therapie).
Dit heeft een sterk ontspannende en herstellende uitwerking op het centrale zenuwstelsel. Jay is hierdoor veel beter gaan slapen en ook veel beter gaan eten.
Hij probeert nu steeds meer te eten en voorheen was eten voor hem echt een struikelblok, al dat voedsel op zijn bord… En slapen al helemaal, hij ging naar bed, maar lag nog uren wakker te piekeren of bang te zijn. Dat is nu helemaal niet meer.
 
Jay heeft wel enige tijd homeopathische medicatie voorgeschreven gekregen van Cora, maar dat was meer om bepaalde elementen in zijn systeem(delen van de hersenen) in balans te krijgen, deze nam hij dan tijdelijk of na een tijdje ging hij weer over op iets anders. Net zo lang totdat alles goed in balans was. Daar hij heeft als hij wel eens een dipje had Bach-druppels gekregen om weer even orde op zaken te krijgen. Momenteel slikt hij alleen nog maar vitamines en visolie-capsules.
 
Ik ben Cora dus enorm dankbaar en ben ontzettend blij dat ik haar “gevonden” heb en kan het echt iedereen aanraden, want zelfs mijn dochter Romy (die verder niet in het autisme-spectrum zit) is al heel vaak naar Cora toegegaan en ze vindt het helemaal geweldig, er komt dan toch ook weer het een en ander uit waar Romy behoefte aan heeft en wat je dan zelf over het hoofd ziet. Het kan zelfs gaan tot dingen die ontstaan zijn tijdens de bevruchting of tijdens de zwangerschap en dat zie je normaliter over het hoofd, maar zet je nu wel even aan het denken. Wij zijn alledrie blij met de begeleiding en de kinderen vragen zelfs wanneer ze weer mogen, zeker Romy, kan ze weer lekker kleuren en ontspannen.
 
Ik ben zelf ook 2x geweest voor een behandeling, want je begint natuurlijk bij de kern alvorens verder te zoeken. En ook dat was een openbaring.
 
Kortom, wij zijn als gezin enorm blij met deze vorm van begeleiding/therapie. Want als je in je gezin een kind hebt in het autismespectrum, dan zal je niet alleen diegene die het heeft moeten helpen, maar als heel gezin aan de slag moeten. En die mogelijkheid is hierdoor dus mooi op ons pad gekomen.
 
Een tevreden moeder.